Costa's, karpers en factor 15
Zo eens per jaar laat ik mijn wederhelft de keuze maken waar we onze zorgvuldig opgespaarde vakantiedagen zullen doorbrengen. Dit ter compensatie voor alle koude en eenzame nachten die zij alleen moet doorbrengen in ons knusse waterbed als ik weer eens een paar nachten achter onze beschubde vrienden aanzit.
Daar zij een echte zon aanbidster is heb ik meestal wel een flauw vermoeden waar de reis naar toe zal gaan. Sinds ik haar zo’n 30 jaar geleden een keer heb meegenomen naar het land van El Torro is zij daar behoorlijk van onder de indruk geraakt.
Meerdere malen heb ik voorzichtig geprobeerd om het land van de paella in te ruilen voor het land van du Vin, du Paturain – om toch maar mijn oude vertrouwde Harrisons mee te kunnen nemen – maar ze wilde er steeds niets van weten. Het moest en zou het land van de Sangria worden.
En dus begin ik een paar weken voor het vertrek al met het afkicken voor wat betreft de karpervisserij. Noodgedwongen, omdat er in de regio waar we 2 weken zullen verblijven onze boilieverslindende vriend helaas ver te zoeken is. De enige troost is dat we vlakbij een klein vissersdorpje zitten, Cambrills genaamd. Wellicht kan ik daar nog iets van enige andere visserij activiteiten opsnuiven.
Het is maandag 7 september als we per luxe touringcar vertrekken vanuit Maarheze richting
het zonnige zuiden. Zonder dat mijn vrouw het wist heb ik in de handbagage 14 karpermagazines verstopt, voor elke dag 1.
Van Spiegelmagazine tot het VBK blad.
”Ik wist het wel” zegt ze lachend als ik in de bus het eerste magazine uit de tas tevoorschijn haal. Gelukkig begrijpt ze me wel.
Juist als ik het eerste magazine tot op de laatste letter heb uitgelezen zie ik dat we inmiddels in Noord Frankrijk aanbeland zijn. In de verte doemen de 4 schoorstenen van de EDF centrale in Pont A Mousson op. Koortsachtig speur ik naar groene tentjes aan de oevers van de Moselle. En ja hoor! Ik tel er moeiteloos een stuk of drie. Damn, zat ik daar nu maar.
Een stuk verder kondigt de hostess in de bus aan dat we over een paar kilometer de Maas passeren die daar nog maar een halve meter breed is. Ja lekker hoor, denk ik bij mezelf. Heb ik me er net bij neergelegd dat ik een week of 2 karperloos zal zijn, begint de zij doodleuk over de Maas. En dat ook nog nadat ik vorige week een gezellig nachtje met Maikel op mijn nieuwe stek aan de Maas gevist heb, grrrr!
Nieuwe stek aan de Maas…
Weer een stuk verder zie ik de borden staan bij de afslagen waar ik zo graag de snelweg had willen verlaten.
Langres, de afslag naar La Mouche, Liez, Charmes en Villegusien. Daarna volgt Lac de Madine. Gisteren (6 sep) was hier de laatste dag van de World Carp Classic 2009.
Gewonnen door het Engelse Mainline/Carpworld team. Hulde mannen!
Wat had ik daar graag een kijkje willen nemen.
Weemoedig leg ik me erbij neer dat het niet anders is. Als we s’nachts in Zuid Frankrijk ook nog eens de afslag naar Lac du Salagou passeren wordt het me bijna teveel en besluit ik om maar te proberen om een beetje te slapen.
De reis verloopt verder voorspoedig en als we s’morgens in ons hotel inchecken zie het enigszins weer zonnig in.
De temperatuur is voor begin september nog best aangenaam te noemen, ongeveer 29 tot 30 graden en we besluiten dan ook maar om in de middag een wandeling over de boulevard te maken, met als doel een schaduwrijk terras met uitzicht over het water (uiteraard) en grote koude…….Cerveza’s!
De volgende morgen besluiten we om het water maar eens van dichtbij te gaan bekijken. We vinden een groot terras op het dak van een appartementencomplex met uitzicht over het water. Wow, wat een grote slok water!
Immens groot…
Turend over het water bemerk ik dat mijn gedachtegang een bijna niet te stoppen wending neemt naar de karpervisserij.
Bij het zien van dit immens groot water komt er een herinnering boven van de eerste keer dat ik aan Lac du Salagou stond en me af vroeg waar de karper zich zou ophouden. Uiteindelijk wisten we de karpers daar wel te vinden hoor. Het was destijds begin mei en het water was op de ondiepe plaatsen al best aardig opgewarmd en dus zat de karper al bijna tegen de paai aan.
Na het middageten is het de tijd om het water eens van dichtbij te gaan bekijken. We dalen via een trap langs de rotswand af totdat we op het strand staan. Ik neem plaats op een nieuw type karperstretcher, die eigenlijk best comfortabel is.
Nieuw type karperstretcher? Groothandel…
Vanaf het moment dat ik plaats neem op de stretcher is het net of er bij mij een knop omgaat en zie ik in alles een link naar de karpervisserij.
Ik zie het aller- allernieuwste model van een 2 persoons bivvy. Helaas mag deze niet overal gebruikt worden vanwege de kleur. Jammer!
Vlak voor me zie ik een man die een grote bankstick in zijn hand heeft. Hij doet verwoedde pogingen om het ding de grond in te krijgen. Wedden dat daar zo meteen een buzzerbar op komt? Nee hoor.
Het blijkt de steel van een grote parasol te zijn die de man de grond in werkt.
Tien meter verderop zie ik een jongen die in de weer is met een stuk nylon. Kijk, die is alvast een rig aan het knopen. Weer mis.
Als ik nog eens goed kijk zie ik dat de jongen het touwtje van zijn zwembroek vastknoopt.
He verdorie. Is er hier dan echt helemaal niets te ontdekken dat met het karpervissen te maken heeft?
Ik draai me om op mijn super de luxe stretcher en mijn oog valt direct op 3 mega grote onthaakmatten. Maar wat me wel opvalt is dat die matten hier voor een heel ander doel gebruikt worden!
Verderop is een jongedame in de weer met een flesje dip. Althans, zo lijkt. Ik mis alleen nog de zak met boilies waar je normaal gesproken de dip overheen doet. Niets is minder waar. Het is een flesje zonnebrand, factor 15.
Grote onthaakmatten of…?
Ik draai me weer om op m’n stretcher met de bedoeling om dan maar over het water te speuren naar springende vissen maar waar ik ook kijk, er is niet een springende karper te ontdekken. `
In de verte zie ik dat iemand markers heeft gezet. Maar wat ik me afvraag is waarvoor moeten die dingen hier zo ontzettend groot zijn? Zouden ze bang zijn dat ze die dingen niet terug kunnen vinden na een nachtelijke run?
Mega markers..
Na plus minus een half uur getuurd te hebben zonder ook maar een springende vis te zien geef ik de moed op. Zou hier dan echt helemaal geen karper zitten?
Mijn vrouw vraagt of ik een biertje lus. ” Ja, doe maar een Kronenbourg” zeg ik tegen haar. ”Een watte?” vraagt ze. ”Een Kronenbourg, die drinken we altijd in Frankrijk als we aan het vissen zijn”
”Ja hallo, we zijn hier in Spanje hoor” zegt ze lachend terwijl ze naar de strandbar loopt.
In afwachting van mijn koud biertje neem ik alvast een Spiegel Magazine uit de strandtas. Ik begin te lezen en niet lang daarna komt mijn wederhelft met de lekkere koude alcoholische versnapering. Genietend van de consumptie en van de prachtige artikelen vliegt de tijd bijna ongemerkt voorbij. Een aantal consumpties en artikelen verder is alweer bijna 16:00 uur geworden. We besluiten dat het welletjes is geweest en keren terug naar het hotel voor een verfrissende douche om daarna van het avondeten te gaan genieten.
De volgende morgen lopen we na het ontbijt een stukje het centrum van de stad in waar we een soort overdekte markt vinden. Er is van alles te koop op het gebied van etenswaren. Zo is er echte Spaanse ham, een keur aan Spaanse wijnen, wild en vis.
En natuurlijk trekt de visafdeling mijn aandacht. Er liggen verscheidene soorten zeevis, van lange dunne tot hele korte dikke. Vooral 1 vis trekt mijn aandacht, hij doet me aan iemand denken…
Na de overdekte markt maken nog een wandeling over de boulevard. En weer zie ik verscheidene dingen door de bril van een karpervisser.
Ik kom tot de ontdekking dat boilies helemaal niet gemaakt worden in een fabriekje of zo iets dergelijks, welnee. Zo groeien hier dus gewoon aan de bomen!
En wij maar denken dat die boiliedraaiers tot s’ avonds laat staan te zweten. Ze importeren die dingen gewoon uit de zuidelijke landen!
De Boilieboom…
Als we na de ochtendwandeling weer bijna bij het hotel zijn ontdek ik een paar vissers. Ik zie nog juist dat een van de vissers een grote vis in een tas stopt.
Omdat ik het niet kan laten loop ik naar beneden en vraag aan de visser waarmee hij de vis gevangen heeft. Met de Pulse of met de Active 8?
”Que?” krast de oude baas.
Omdat mijn Spaans nog veel slechter is dan mijn Frans besluit ik het gesprek hier maar te beëindigen.
Elke dag zie ik wel ergens iets wat me aan de karpervisserij doet denken.
Zo hebben ze hier ook het bootvissen al ontdekt. Wel even wennen aan de deining lijkt me zo!
Maar och, met een paar man de hele dag in zo’n notendopje kan ook best gezellig zijn, toch?
En zo vliegen de dagen van de vakantie voorbij. Ik kan me nog herinneren dat ik een paar dagen voor het vertrek mezelf afvroeg hoe ik in hemelsnaam die 14 dagen moest doorkomen. Maar achteraf gezien is het eigenlijk allemaal best meegevallen. En natuurlijk is er ook in Spanje op karper te vissen. Denk maar eens aan Mequinenza waar je volop karper kunt vangen.
Maar dan zou mijn wederhelft het ook daar zonder mij moeten stellen, iets wat ze gedurende het jaar al zo vaak moet doen, als ik weer eens een paar dagen en nachten op de Maas aan het vissen ben, of als ik een lang weekend in het beloofde land aan de waterkant vertoef.
Nee, deze vakantie zouden we saampjes doorbrengen, en ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat het me ook goed heeft gedaan. Ik heb weer nieuwe ideeën opgedaan, de batterij is weer opgeladen, dus heb ik er weer zin in!
De laatste dag van de vakantie is aangebroken. We maken nog een wandeling door het oude centrum van de stad en kopen wat souvenirs, pikken nog een terrasje en genieten nog wat na van de zon.
Die avond om 19:00 uur is begint de terugreis naar Nederland weer, waar we morgen tegen het middaguur zullen arriveren.
Stiekem maak ik in de bus alvast een kleine planning. Een aantal dagen voeren op de Maas en als ik in mijn vrije dagen zit een paar dagen vissen. Heerlijk!
Vang ze…
Groeten Willy.
